In September 2019 stuurde ik een uitnodiging naar Renato Vacca om onze najaarsproeverij bij te wonen. Ik kreeg een verdrietige mail terug dat er een paar maanden eerder kanker bij hem was geconstateerd. En dat het serieus was. Hij heeft de oogst van 2019 nog wel meegemaakt, maar overleed 14 maart jongstleden op 51 jarige leeftijd. Ik ben hier heel verdrietig van.
Renato was de personificatie van Sprezzatura en eigenlijk de lat waarlangs alle andere producenten gelegd werden. Hoe goed ben je in een slecht jaar? Maar vooral: hoe stel je je op? Sprezzatura vertaalt zich vrij naar: ogenschijnlijk, moeiteloos meesterschap. Je vak of ambacht tot in de puntjes beheersen maar de hoogste kwaliteit ogenschijnlijk moeiteloos behalen. Dat was Renato ten voeten uit. Regelmatig bezocht ik hem, in zijn simpele cantina vlakbij het dorpje Barbaresco met sommeliers en restaurateurs. Hij legde met het grootste gemak en in simpele bewoording alle ingewikkelde zaken van de oogst tot en met de fermentatie uit en beantwoorde al hun vragen. Na het bezoek hadden we allemaal weer een klein college gehad en verlieten we de Cantina vele malen wijzer dan we aan waren gekomen.
Door zijn bescheidenheid opereerde hij goeddeels onder de radar. Hij was beroemd en geliefd bij zijn collega’s, maar het grote publiek heeft hem nooit ontdekt. Barbaresco Piange, Barbaresco huilt stond er op 15 maart in La Stampa. Wij huilen mee met Barbaresco, met Franca en Anna de dochter die pas 2 is. Renato had net al het geluk gevonden en heeft daar veel te kort van kunnen genieten.
Mattijs Koornneef
