« Blog

Producentenbezoek voorjaar 2014 | Deel 1: Toscane

In de eerste week van juni bezochten we onze producenten in Lazio, Toscane en Piemonte. Dat deden we samen met drie van onze horecaklanten. Hier volgt een verslag van het eerste deel van deze ‘settimana particulare’ in Italië, met vooral Toscane.

Na een vertraging van 5 uur (!) op onze heenvlucht naar Rome, reden we aan het eind van de eerste dag dan eindelijk door het glooiende Italiaanse landschap richting Sergio Mottura in het noorden van Lazio.

Sergio Mottura – Civitella D’Agliano

Sergio is de Grechetto-koning van Italië. De Grechetto druif is bekend als onderdeel van de Orvieto-blend, ook van die van Sergi0. Voordat we de nieuwe (en oudere) jaargangen gingen proeven van Sergio’s wijnen, kregen we eerst een rondleiding in de kelder. In dit geval niet zomaar een kelder, maar een in rotsen uitgehouwen gangenstelsel met o.a. een paar duizend ‘metodo classico’ Spumantes die ruim vijf jaar liggen te wachten op hun ‘sboccatura’ (dégorgement). We proefden de nieuwe jaargang Orvieto, en meerdere jaargangen van de 100% Grechetto Poggio della Costa  (en van zijn houtgerijpte broertje Latour). En van de ons bekende Syracide 2010. De Orvieto 2013 liet zich van zijn zeer goede kant zien. Net wat rijker en geler in de neus dan 2012 en mooi mineralig in de mond. Lekker! Voor de Grechetto 2013 geldt dat we in deze nog wat onstuimige wijn weerspiegelingen proeven van het topjaar 2011. De Syracide was zoals we hem kennen: paars fruit, boers, maar met een voor Syrah verrassende frisheid en sappigheid.

Het werd al donker toen we richting Montepulciano vetrokken.

Poderi Boscarelli – Montepulciano

De volgende dag gingen we langs bij Poderi Boscarelli, alwaar de familie De Ferrari misschien wel de meest eminente wijnen van Montepulciano maakt. De ontvangst doorNicolo was als vanouds we proefden o.a. de Vino Nobile 2011 en de Vino Nobile Riserva 2009 en 2010. De Vino Nobile 2011 heeft een volle, bitterzoete neus en geeft in de mond zowel fris sap als diepte en lengte. In één woord: prachtig! De Riserva’s onderscheiden zich nog al van elkaar: de 2009 valt tegen. Nog wel goede aroma’s, maar in de mond ongedefinieerd en te hard. De 2010 staat daar lijnrecht tegenover. Een topjaar voor deze wijn. Mooie beheersing van bitter rood fruit, gecombineerd met diepgang, kracht en complexiteit.

Podere San Guiseppe – Castelnuovo dell’Abate

In het uiterste zuiden van de DOCG Brunello di Montalcino doet Stella Viola di Campalto van Podere San Guiseppe bijzondere dingen met haar wijn. Dat wisten we al, maar het was toch weer boeiend om dat opnieuw te ervaren. Van de 12 wijngaarden maakt ze 12 afzonderlijke wijnen, waarvan ze na ongeveer anderhalf jaar beslist hoe de blends eruit gaan zien en hoe de verdeling wordt tussen de Rosso en de Brunello. De kortgeleden gebottelde Rosso di Montalcino 2011 is mooi zacht en vriendelijk in de aanzet, met als tweede indruk meer kracht en zo hier en daar nog wat harde tonen. Volgens Stella heeft hij nog wat flestijd nodig. Daar zijn we het mee eens. De Brunello 2009 is een vrij serieuze jongen: de grote, vriendelijke reus. De 2008 moet het meer hebben van zijn souplesse en elegantie, volgens Stella een ‘country gentleman’. Uit het vat proefden we nog de Brunello 2010. Eén van de meest krachtige en indrukwekkende wijnen ooit van Stella. Dat belooft wat!

Le Ragnaie – Montalcino

Vanuit Podere San Guiseppe gingen we noordwaarts richting het stadje Montalcino, naar de hoge wijngaarden van Le Ragnaie. Interessant was de vergelijking die we konden maken met Stella. Zo was de eerste wijn die op tafel kwam, de Rosso 2012 (vat), een stuk donkerder, mannelijker dan wat we daarvoor hadden geproefd. Toch zit er ook voldoende fruit in en is de wijn mooi in balans. Al met al wat minder zachtaardig dan de ons welbekende 2011, zonder dat het vervelend wordt. De Brunello 2009 is niet helemaal onze favoriet, maar de 2010 daarentegen maakt ons weer helemaal blij: stoer fruit, aards, voluptueus.

Le Calcinaie – San Gimignano

We lieten de volgende dag het zuiden van Toscane achter ons liggen en reden richting San Gimignano. Daar maakt Simone Santini zijn Vernaccia. Mooi in een kom gelegen gelegen wijngaarden ten oosten van het stadje. Simone liet ons de 2013 basis Vernaccia en de 2011 Riserva (“sur lie”, staal) proeven. Duidelijks is wederom dat de wijnen het moeten hebben van terroir expressie en druivenpotentiel. De mineralen vliegen je om de oren. De neus is ingetogen, maar in de mond proeven we uitgesproken gezond fruit. Ook de basis Vernaccia heeft wat structuur en lengte. Beide wijnen hebben een prettig bittertje in de afdronk. De Riserva blinkt uit in een interessante combinatie van frisheid en rijkdom. Kortom de nieuwe jaargangen Vernaccia van Simone zijn zeer geslaagd. Ook zijn persoonlijke 100% natuurwijn-project, de ons reeds bekende rode UVA 2012, laat zich van zijn goede kant zien: schoon, zuiver, fris en sappig.

Montevertine – Radda in Chianti

We verlieten Le Calcinaie en reden richting het oosten, naar het Chianti Classico gebied. Even voorbij Radda ligt op een heuvel, omringd door zijn eigen wijngaarden, het wijndomein Montevertine. Hier maakt Martino in navolging van zijn vader één van de mooiste Sangioveses van Italie, de Super Tuscan Pergole Torte. Daarnaast is er een ‘basis’ Sangiovese die, na onenigheid met de DOCG regulanten, geen Chianti Classico heet, maar gewoon Montevertine. Na de rondleiding door de kelders proefden we de Montevertine uit het warme jaar 2011. Geconcentreerd, warmbloedig sap. Diepte en tegelijkertijd enige frisheid. De cru Pergole Torte 2011 is stoer, kruidig met veel donkerrood fruit. Waanzinnig lekker! Al met al is 2011 een mooi, krachtig jaar, waarbij de extremen door Martino goed in de hand zijn gehouden. We sloten af me een lunch op het domein met onder andere de cru Il Cannaio uit 1995! En daarin ervoeren we nog maar eens waartoe Montevertine met Sangiovese in staat is.

Monteraponi – Radda in Chianti

Aan de andere kant van Radda bevindt zich in een geïsoleerde valei het landgoed Monteraponi, met Michele Braganti aan het roer. Hemelsbreed nog geen 8 kilometer verwijderd van Montevertine, maar een hele andere wijnstijl. Hier gaat het meer om subtiele complexiteit. Uit het vat konden we de Chianti Classico 2013 en de cru Riserva Il Campitello 2012 proeven. De Classico 2013 is subtiel, beschaafd, fris en toch ook voldoende structuur. Dat komt wel goed. De Riserva is lichter dan je zou verwachten van een Riserva, met veel fruit en elegantie en met op de achtergrond wat aardse tonen. Zo kan het dus ook. De hooggelegen Baron Ugo wijngaard levert de Riserva Baron Ugo. Uit het vat proefden we 2011 (elegant, fijn, dik fruit) en 2012 (fris, sappig, maar nog te jong). Uit de fles kwam de nieuwe 2012 jaargang Chianti Classico op tafel; met wat lichter fruit t.o.v. 2011, maar wel verleidelijk. Tenslotte nog de Il Campitello 2011. Vooral daar waren we toch even stil van. Wat een rijpheid en levendigheid en wat een ongelofelijke lengte. Top! Moe maar voldaan vertrokken we richting ons hotel in Florence.

Fattoria Ambra – Carmignano

In de ochtend vertrokken we richting Carmignano, een laaggelegen stadje en wijngebied iets ten westen van Florence en bezoeken Fattoria Ambra. Hier maakt Beppe Romei Ricoli, in navolging van zijn voorouders, op traditionele wijze zijn wijnen. Carmignano is hoofdzakelijk gebaseerd op Sangiovese. Het onderscheid met Chianti is de (verplichte) toevoeging van Cabernet Sauvignon. We begonnen met de Vin Ruspo 2013, één van de weinige traditionele rosato’s die Italië rijk is. De Vin Ruspo 2013 is mild aromatisch, heerlijk sappig en heeft de structuur van een lichte rode wijn. Erg mooi. Vervolgens de jonge versie van de rode wijnen van Beppe, de Barco Reale 2013. Een lichte rode wijn, met heerlijk rood fruit en toch voldoende stevigheid. De kleine toevoeging van Cabernet is goed te ervaren. Beide nieuwe jaargangen hebben we sinds kort in de winkel. De Santa Christina in Pilli, van de wijngaard met dezelfde naam, is de Volkswagen Golf van Fattoria Ambra: iedere jaargang een positieve ontwikkeling op een ijzersterke basis. Dit geldt nog even niet helemaal voor de net gebottelde 2011, die is nog wat ingetogen en neutraal. De sappigheid verraadt wel dat er potentie is. Nog even met rust laten. Van Beppes Riserva’s bevalt ons de Montalbiolo ieder jaar het best. En de nieuwe jaargang 2010 bevestigt en versterkt deze voorkeur: paars fruit, sap, elegantie, verfijning en toch wat pit. We sloten af met een nog zeer levendige Montalbiolo 1990 en een iets minder levendige Santa Christina in Pilli 1984, die toch ook nog voldoende frisheid in zich had. Opmerkelijk.

Fattoria di Sammontana – Montelupo Chianti

Er was nog even tijd om langs te gaan bij een beoogde nieuwe producent. We kennen ze van een Chianti-proeferij en lieten wat proefflessen opsturen. Die bevielen ons wel en het was tijd om eens langs te gaan. We werden ontvangen door Daniele Dsieduszycki, derde generatie eigenaar/beheerder van Fattoria di Sammontana. Onze aandacht ging uit naar de heerlijk frisse en licht verteerbare Albarese 2013. Gemaakt van Sangiovese met een kleine toevoeging Trebbiano Toscano. Fijne, lucide zomerwijn met wat houvast. We proefden ook de Chianti 2012 en de Chianti Superiore 2009. De Chianti 2012 is een fruitbom met een fijne hartige ondertoon. De Chianti Superiore 2009 laat meer donkere kanten zien en een met sap omhuld bittertje. We sloten af met een prachtige en ook nog betaalbare Vin Santo. ‘Binnenkort verkrijgbaar in dit filiaal’.

Wordt vervolgd in de Piemonte…