« Blog

Producentenbezoek midden-zuid Italie 2013

Het was weer tijd voor onze laatste Italie reis van 2013. In de week van 23-28 november reed ik met drie klanten (As, Toscanini, Fa. Spijkervet en de Fa. Pekelhaaring) van Bologna via de Marken, Abruzzo, Molise, Basilicata naar Napels. Veel onbekende gebieden, producenten en druivenrassen en niet te vergeten sneeuw, veel sneeuw.

Romagna
We begonnen in Romagna bij Raffaella Bissoni. Zij maakt twee heerlijke sangioveses, een superiore en een riserva en een zoete dessertwijn gemaakt van Albana. Als verassing had ze 7 jaargangen riserva naast elkaar gezet. van 2009 terug naar 2003. Een mooie line up die vooral bewees hoe goed haar wijnen kunnen rijpen. De 2004 was nog immer in topvorm en voor iedereen de beste (helaas al enige jaren uitverkocht). Ook de 2007 toonde zich al zeer goed, het was een warmer jaar en dan gaat dat sneller. 05, 06, 08 en 09 waren nog wat jong. Ze had verder een geweldige lunch bereid met voornamelijk zelfgemaakte lasagna, taart, brood en jam. Te veel om op te noemen. Alles geweldig.

‘S avonds reden we door naar Senigallia voor het diner bij Mauro Uliassi. Het was een overdonderende avond. Interessante lokale wijnen en spectaculaire gerechten.


Donatella van Sabbionare


Le Marche
Vorig jaar ontdekten we in Montecarotto de Verdicchio van Donatella van Sabbionare. Donatella maakt een gestructureerde verdiccio superiore die pas na minimaal een jaar flesrijping zijn ware aard laat zien. We proefden een mooie basis verdicchio en de superiore 2012 die inderdaad nog piepjong is, maar wederom veel belovend.

Daarna reden we door naar een kleine nieuwe producent. La Marca di San Michele. Alessandro Bonci maakt sinds 2007 samen met zijn zus en vrouw zuivere en natuurlijke verdicchio. We waren allemaal onder de indruk en dan vooral van de basis Capovolto. We proefden 2012 en 2010.  2010 was een mooi gebalanceerd jaar en vonden we unaniem geweldig. 2012 was wat warmer geweest en dus iets minder fris.  Zowel 2010 als ’12 zijn allang uitverkocht, maar 2013 heeft dezelfde karkateristieken als 2010 beloofde Alessandro. We zijn benieuwd, ik zal het op Vinitaly gaan proeven. Maar mijn interesse is gewekt en dit zal zeker een toevoeging zijn aan de Vini Veri die ik al importeer (oa: Daniele Portinari, Ciro Picariello, Il Marroneto)


166 hl!


Aan het einde van de dag bezochten we Ciu Ciu. Helaas was de afspraak mis gelopen en was er niemand om ons te ontvangen. Na wat gebel kwam de vader naar ons toe om een wat warrige en uiterst rappe proeverij te geven. Toen hij besefte dat de Italiaanse Studio Sport wel was afgelopen had hij ineens alle tijd om ons rond te leiden door de kelders. Daar troffen we de grootste voeders aan die ik in mijn leven heb gezien. Maar liefst 166 hl groot. Imponerend. Dit jaar is voor mij alleen de Pecorino van een spectaculair niveau, wellicht in de toekomst meer.


Abruzzo

De volgende ochtend beten we het spits af bij Orlandi Contucci Ponno. De wijnen waar ik al lang mee werk overtuigden als altijd. Het geharrewar met de internationale druivenrassen kon ons geen van allen bekoren. Wel kwam het nieuwe jaar 2010 van de Montepulciano “La Regia Specula” fenomenaal uit de hoek. En ik dacht dat 2009 al zeer goed was…..  Fijn.


Molise


Vanuit de Abruzzo reden we door naar Molise, onontgonnen gebied. We doken het binnenland in om daar op zo’n zeshonderd meter boven de zeespiegel een afspraak te hebben met een Cianfagna. In Molise is het autochtone ras Tintillia bekend. Slechts 5 producenten hebben dit ras aangeplant staan. Al zijn er 18 producenten die een Tintilia produceren. Hoe dit kan werd ons niet geheel duidelijk. Tintilia is afgeleid van tinto, ofwel gekleurd. Hij staat bekend om zijn diepe paarse kleur die vlekken geeft op je kleding. Het is een teinturier, ofwel een druivenras waarvan ook het vruchtvlees gekleurd is. Vrij uniek voor blauwe druivenrassen, normaal gesproken zit de kleur alleen in de schil. Wij meenden te begrijpen van Cianfagna dat Tintilia verwant is aan de Tempranillo uit Spanje. Jancis Robinson zegt in haar Wine Grapes het volgende: een Spaanse origine is niet uitgesloten omdat Tintilia verwant lijkt te zijn aan Parraleta. Het ras zou hier ooit terecht zijn gekomen tijdens de Spaanse overheersing. Om de verwarring nog wat groter te maken spreken de lokale inwoners ook Kroatisch.  Kroatie financiert ook nog immer de Kroatische lessen op school.

Terug naar de Tintilia. Na honderden jaren aangeplant te staan in de bergen van Molise heeft de Tintilia zich aangepast aan het lokale klimaat en de bodemgesteldheid. Dat maakt de druif in aanvang al een stuk rustieker dan wat we uit Spanje gewend zijn van de Tempranillo. Tintila heeft een wat diepere kleuren wat meer tanines. Cianfagna voedt zijn Tintilia alleen op staal op. Hij zegt dat de Tintilia slecht tegen houtopvoeding of barriquerijping kan, maar hij is wel op aanvraag van een importeur begonnen te experimenteren met wat houtgebruik. Ook dit staat haaks op hoe de Spanjaarden omgaan met de Tempranillo, dus hier is het laatste woordt nog niet over gesproken.

We gaan deze wijnen in Nederland nog eens terugproeven. Spannend.

Na dit bezoek gingen we op weg naar de volgende Tintilia producent. Deze zat op maar liefst 800 meter boven de zeespiegel verder landinwaarts. Op weg via bochtige bergweggetjes raakten we echter verstrikt in een sneeuwstorm. We besloten terug te keren naar de kust, waar het weer wellicht wat minder heftig zou zijn. Dat bleek een verstandige keus.



De Titolo wijngaarden in de sneeuw




Basilicata
De volgende dag reden we door naar Elena Fucci in Basilicata. Het weer beloofde opnieuw slecht te worden. dus hielden we de proeverij kort. Twee mooie jaren naast elkaar 2010 en 2011. 2010 was elegant en gepolijst al goed drinkbaar en duidelijk wat toegankelijker dan 2008 en 2009. 2011 was een warm jaar. Brede grote gestructureerde wijn. Vol en krachtig.
We reden opnieuw door een sneeuwstorm naar Potenza waar we ’s avonds bij Cucina del Sud van Frank Rizutti zouden eten.


Campania


Ciro Picariello


Woensdag 27 november reden we naar Campania, deze keer gewoon bij mooi weer. Als eerste proefden we de wijnen van Fratelli Urciuolo. De Greco en Fiano toonden zich mooi. Ook de Taursi 2009 was erg aangenaam. In de middag bezochten we Ciro Picariello. Hij liet ons Fiano 2012 proeven en ter referentie ook 2006 en 2004. Een bewijs dat Fiano prachtig rijpt. De 2006 was geweldig, en ook de 2004 was nog erg goed. Bijzonder als je je realiseert dat dit het eerste productie jaar van Ciro was en dat het 10 jaar later nog steeds recht overeind staat. Bijzonder. Als laatste bezochten we donderdagochtend Filadoro. Een jong bedrijf dat streeft naar de allerhoogste kwaliteit. Bij hen koop ik de Fiano riserva “Santari” 2008. Geweldige gerijpte Fiano, laat geoogst en deels geinfecteerd door nobele rot. Na de fermentatie ligt de wijn wat langer op zijn gisten en wordt er af en toe gebatonneerd. Pas in 2011 hebben ze er weer een kunnen maken omdat de weersomstandigheden het niet toelieten in ’09 en ’10.



Gianfranco van Filadoro