Erste+Neue maakt een zeer uitgebreide selectie wijnen in verschillende kwaliteitslijnen. Bij onze eerste proeverij viel ons meteen op dat Gerhard streeft naar frisse zilte zuren en een prettige mineraliteit in de wijnen. Hij zoekt niet naar overdreven krachtpatserij en enorme extractie wat in Sud-Tirol de laatste jaren erg in de mode is. De wijnen komen wat mij betreft dan vaak grof en plomp over. In het eerste jaar begonnen we voorzichtig met wat Sauvignon en weissburgunder uit de basislijn.

Nu vier jaar later, na twee huisstijlwisselingen, zijn we ieder jaar tevredener. Gerhard heeft zijn weg gevonden in de kelder en in de wijngaarden. Het contact met de wijnboeren die hem de druiven leveren is goed en zij weten nu wat Gerhard van ze verwacht in de wijngaard.

Voor een grote coöperatie zoals Erste+Neue is het mooi om te zien dat alle wijnen zeer veel persoonlijkheid hebben. Veel smaak, veel frisheid en glashelder. Bepaalt geen dertien in het dozijn, maar zeer goed gemarkeerd en een voorbeeld voor de regio.

Het gamma breidt zich dan ook gestaag uit en dit jaar importeren we op dit moment al 5 verschillende wijnen van ze. Pinot grigio, sauvignon, muller-thurgau, merlot en blauburgunder mezzan. De laatste heeft in Nederland al bijna een cultstatus bereikt.

Dag 1, bestorming van het noorden van Italia; Alto Agige, Friuli en Veneto. We beginnen bij Erste+Neue, de nieuwe wijnen zijn net binnen in Sprezzatura en gaan als zoete broodjes de toonbank over. De wijnstijl van Erste+Neue is typerend; groenfris, mineralig en een tikje kruidig. Echte bergwijnen. Het is nog vroeg in de ochtend en ik heb nu al trek in bijpassende asperge gerechten! Ook de wijnen van Pacherhof vallen in de smaak ondanks dat ze net op de fles zitten en nog een beetje gist meegeven in de geur. De wijnen van 2011 hebben veel potentie! Naast Gumphof, Ronco dei Tassi, Edi Keber, ca’Rugate en Vie di Romans maken we ook nog een uitstapje naar Campania. Bij Fratelli Urciuolo sluiten we de dag af met een glas Greco di Tufo en Fiano di Avelino. In het restaurant, Taverna di via Stella, waar we eten staat Montevertine, le Pergole Torte IGT 1998  op de kaart. Deze wijn mag gelukkig gedronken worden en smaakt fantastisch bij Sfilacci Cavallo, een typisch gerecht uit de regio.

Dag 2, overleving van Piemonte, in gevecht met structuur, tannine en verfijnde zuren. Na een goed ontbijt is het tijd om de wondere wereld van Nebbiolo, Barbaresco, Dolcetto en Arneis in te stappen. Naast deze bekende druivensoorten is Piemonte ook de bakermat van Pelaverga, Croatina, Vespolina en Moscato. Om op te warmen proeven we bij wijnhuizen waar we nog niet van importeren, maar wellicht in de toekomst. Daarna gaan we door naar Fratelli Alessandria en Marco Porello. Na een kleine tussenstop in Toscane bij Fattoria Ambra, waar de Vin Ruspo 2011 uit de fles knalt. Ook Le Calcinaie, waarvan we binnenkort een nieuwe Vernaccia in de winkel verwachten, komt aan bod. Terug in Piemonte gaan we verder bij Cantina del Pino. Nog meer vol, paars geparfumeerde dolcetto’s, nebbiolo’s met pakkende tannine. Na de Barbaresco Ovello 2007 is het tijd om Piemonte te verlaten. Op weg naar Sicilië passeren we vele wijnmakers met prachtig uitziende kramen, maar zou die wijn net zo lekker zijn als die Italianen er uit zien?

Het is bijzonder leuk om Guiseppe Russo te ontmoeten. Onze wijnmaker op Sicilië heeft zijn fles gesierd met de bijzondere naam a’Rina. Ik voel me vereerd. Ook zijn wijnen Freudo en San Lorenzo hebben naast een mooie benaming ook vol aardse, vulkanische en schelpachtige smaken.

Onderweg naar het appartement bezoeken we, voor de tweede keer, Ai Piloti. Een klein restaurant op een afgelegen pleintje in Verona. Ze serveren er verse rauwe vis om je vingers bij op te eten.

Dag 3, Toscane, glooiende heuvellandschappen vol met wijn. Na Piemonte kan je alles aan. Wijnmaker Riccardo, Le Ragnaie, staat al klaar om ons zijn Rosso 2010 en Brunello 2007 vol trots te laten proeven. Later, vanavond, zullen we de dag afsluiten met Riccardo in een restaurant waar we een knapperig speenvarkentje eten en magnums Brunello drinken. Maar voordat het zo ver is bezoeken we Monteraponi voor zijn Chianti Classico en de flamboyante broers Luca en Nicolo van Poderi Boscarelli. Hier proeven we Vine Nobile 2009, net zo mooi als 2008 en Nocio 2007. Hierna is het tijd voor nog meer swier en bezoeken we Podere San Giuseppe. Stella maakt biodynamische Rosso en Brunello. Ze maakt de wijnen met optimaal gebruik van de natuurlijke omstandigheden. Dit is terug te proeven in de wijn.

Dag 4, de finale, we hebben het gehaald. Nog even langs Conti Zecca voor de Primitivo en langs Orlandi C. Ponno voor een slok ‘’Adrio’’ 2011. Alle wijnen van onze producten zijn geproefd en er is nog tijd over voor een extra rondje op de beurs. We proeven hier en daar nog wat nieuws en dan zit het er toch echt op.

Het was FANTASTISCH, de mogelijkheid om in vier dagen, als in een heuse wijnachtbaan, alle wijnen uit het portfolio te proeven. Mijn beeld over producten en de stijl waarop ze de wijn maken is een heel stuk duidelijker geworden. Ook is het me nu duidelijker waarom we deze selectie aan wijnen importeren.

Nu ook nieuwsgierig geworden naar bovengenoemde wijnen van onze producenten en zin in een klein wijnproef avontuur? Kom zaterdagmiddag langs. Graag laat ik je dan een van mijn favoriete wijnen proeven.

Ergens rond de eeuwwisseling was ik voor het eerst van mijn leven in in Italië. Samen met twee bevriende chef koks logeerden we bij een vriend in zijn oude familieboerderij in de buurt van Napels. De vriend was totaal bezeten van het zoeken naar de allermooiste ingrediënten. Hij vroeg ons om, onderweg van de luchthaven naar de boerderij, bij een specifieke mozzarella producent een aantal kilo mozzarella te kopen. Mozzarella was toen in Nederland nog een vrij onbekend produkt. Het werd nog nauwelijks direct uit Italië gehaald en je zag eigenlijk alleen de rubber balletjes van het merk Tozzi. Ik vond dat zacht gezegd niet zo lekker. En ik kon er ook niet bij waarom dat balvormige kaasje nou zo populair zou zijn in Italië.

Anyways, we reden een kleine driehonderd kilometer om, om echte mozzarella te kopen. We kwamen aan bij het bedrijf waar dames mozzarella stonden te maken. De ballen werden nog met de hand gevormd en in het koud water gedompeld om daar te “zetten”. Of we de mozzarella wilde proeven? De smaak sloeg in als een bom. warm, romig, sappig smakend naar verse vette melk. Heerlijk! Nu begreep ik waarom dit kaasje zo populair was en wat ik al die jaren gemist had.

Eenzelfde ervaring overkwam mij twee jaar geleden in Friuli bij La Subida, een streekrestaurant met 1 michelinster. We kregen bij vertrek een flesje azijn kado van de eigenaar. Hij vertelde dat hij het zelf maakte en dat het van hele druiven gemaakt was. Het rijpen is voor azijn net zo belangrijk als voor wijn zei hij, deze azijn rijpt drie jaar op houten vaten. Thuis aangekomen bleek de azijn fenomenaal te zijn. Heel veel smaak en een mooie structuur, frisheid complexiteit. Allerlei dingen die ik nog nooit in azijn geproefd had. Het flesje was snel op en alle azijn die ik daarna kocht viel eigenlijk in het niet bij dit flesje Sirk azijn

Tijdens ons laatste bezoek aan Friuli in februari bezochten we de acetaia (azijnmakerij) van Josko Sirk. Dit gebouw is in zijn geheel opgetrokken uit hout en niet geïsoleerd. De azijn heeft de wisseling van de seizoenen en temperaturen nodig om zich te ontwikkelen. We werden door de chefkok van La Subida rondgeleid en hij vertelde uitgebreid over het verschil van azijn gemaakt van hele druiven en azijn gemaakt van wijn. De aceto d’ uva wordt gemaakt van hele druiven. De druiven (ribolla gialla) worden geperst en in enkele dagen in open kuipen tot wijn vergist. Daarna wordt er een speciale moederazijncultuur aan toegevoegd. Deze cultuur zet de alcohol die gevormd is in de wijn om in azijnzuur. Dit proces duurt ongeveer een jaar. Gedurende dit eerste jaar blijft de wijn op de schillen. De schillen geven smaak af maar ook mineralen die de azijn conserveren. Er hoeft dan verder geen sulfiet of andere conserveermiddelen te worden toegevoegd.

Na het eerste jaar wordt de azijn “gedecanteerd” en geperst en gedurende drie tot vier jaar gerijpt op houten vaten. In deze tijd ontwikkelt de azijn steeds meer smaak en wordt hij zuurder. Veel langer wachten heeft geen zin, want op een gegeven moment keert het proces om en wordt de azijn steeds minder zuur en verandert op een gegeven moment in sap zonder zuren. De rijping vind plaats op houten vaten, die voor driekwart gevuld zijn. Er moet ruimte zijn voor oxidatie. Na een jaar of drie wordt de azijn gebotteld, zolang hij in de afgesloten fles zit rijpt de azijn net als wijn door en ontwikkeld nog meer smaak. Is de fles eenmaal geopend dan moet de azijn binnen 6 maanden gebruikt zijn, want ook dan wordt de azijn steeds minder zuur.

De Aceto d Uva van Sirk is een prachtig produkt. Puur en zuiver en bijzonder smaakvol. Een paar druppels over de sla met goede olijfolie is al geweldig, maar is ook lekker om scallopina’s mee af te blussen in plaats van citroen. Ik leg ook vaak wat groenten in deze azijn. Dat is weer heerlijk bij kalfstong of presskop.

Koop de azijn hier

Inschrijven wordt op prijs gesteld, dat kan in de winkel of stuur een e-mail naar: vini@enoteca-sprezzatura.nl

Graag tot ziens en fijne paasdagen toegewenst!

Na deze tegenvallende lunch proefden we het nieuwe jaar van vat bij Ronco dei Tassi. 2011 lijkt net als 2010 een jaar waar meer wit fruit in zit dan het warme fruit van de jaren 07/08/09. Veel was nog ongefilterd of net met bentoniet behandeld dus op Vinitaly gaan we dat nog eens uitgebreid terug proeven.

Onderweg terug van het restaurant vroegen we Enrico of hij de gedroogde hammen van Osvaldo kende. “Dat is een van mijn beste vrienden!” riep hij, “willen jullie daar even langs?”. Die kans lieten we ons niet ontgaan. Na de proeverij reden we naar Osvaldo. Voor ons het absolute summen van gedroogde ham uit Italië. Osvaldo maakt zo’n 2000 hammen per jaar. Allemaal van lokale varkens waarvan hij precies weet wat ze gegeten hebben en hoe ze zijn opgegroeid. Superieure kwaliteit. Daarnaast rookt hij zijn hammen licht wat een extra smaak diepte geeft. Zijn dochter Monika ontving ons en sneed ham en pancetta voor ons. Geweldig om in dit mekka binnen te zijn geweest. Kijken of we de volgende keer een ham op het pallet mee kunnen krijgen. De meeste van de 2000 hammen zijn echter al gereserveerd en verkocht.

Aan het eind van de middag reden we door naar Buttrio om te proeven en te eten bij de familie Meroi. Mirko de keldermeester nam ons mee naar de kelder om de 2011 jaargang uit vat te proeven. 2011 was ook bij Meroi niet makkelijk. Maar ze hebben prachtig werk verricht en de friulano en chardonnay kwamen van de witte wijnen mooi uit. Beneden in de kelder proefden we het rood. De 2009 jaargang van Dominin belooft zeer mooi te worden. Ros di Buri 2010 proefden we van verschillende percelen. Het was zeer interessant om te ontdekken wat uiteindelijk in de blend terecht gaan komen. Er wordt hier weer hele hoge kwaliteit gehaald dit jaar.

Radicchio met pancetta

Daarna aten we in het restaurant waar Paolo zelf aan de grill staat. Een klassiek Friulaans restaurant met de grill middenin het restaurant. Memorabel was de lokale radicchio met een vinaigrette van uitgebakken pancetta en azijn. Een van de simpelste, maar lekkerste dingen die we deze reis aten. Daarna de risotto waar ze beroemd om zijn,

Paolo Meroi achter de grill

en vervolgens een grote fiorentina van de grill. Bijzonder voldaan gingen we van tafel.

De volgende ochtend stond de wijn van Edi Keber op het programma. Deze bijzonder sympatieke voorvechter van de Collio wijn liet ons de 2011 proeven. Ook hier weer hetzelfde beeld. Meer wit fruit en mineraliteit dan in de voorliggende jaren. Ook beduidend lichter in de mond.

Als laatste reden we naar Vie di Romans. De wijnen kwamen regelrecht uit de koelkast en presenteerde zich van hun  frisse kant. Het was voor het eerst dat ik de wijnen rinser vond dan normaal gesproken. Gianfranco Gallo schoof wat later aan en viel zelfs uit tegen zijn assistent dat de wijnen veel te koud waren. Het fruit zat dicht en het zuur was prominent. Ik vond de Dis Cumieris, de chardonnay en de Dessimis zich echter goed presenteren. We lunchten daarna samen met Gianfranco en Laura bij Le Dune en daar presenteerde de wat opgewarmde wijnen zich een stuk beter. Ik vroeg Gianfranco nog of hij had getwijfeld in dit koelere jaar om de wijnen toch een klein gedeelte malolactische gisting te laten ondergaan. Hij zei echter dat hij geloofde in zijn nieuwe koers en dat de wijnen wat hem betreft veel langer meer frisheid hielden zonder malo.

Ik ontmoette Karel een paar jaar geleden in restaurant Open. Een stille rustige man die vol bezieling achter het fornuis stond. Korte tijd later organiseerden Verkerk Wijnimport samen met hem en restaurant Open een feestelijke inwijding van een van zijn nieuwe objecten de BBW BBQ, een grote welgevormde barbecue. Dit was de eerste keer dat we kennis maakte met Karel en zijn “ontmoetingskunst” . En hoe breng je mensen beter bij elkaar dan met wijn en eten. De barbecue was weer een voorbeeld van hoe Karel vindt dat kunst middenin ons leven moet staan. Eerder maakte hij al een klein eenpersoonsrestaurant waar de kok direct tegenover de gast staat te koken. De afmetingen werden bepaald door de armlengte van de gast en de kok. Een zeer persoonlijke maaltijd waar de gast letterlijk onderdeel is van het scheppend proces van de maaltijd.

Al tijdens zijn tijd bij Open specialiseerde Karel zich steeds meer in het brood bakken. Het was daarna dus ook een logische stap om hier in door te gaan. Zijn meel koopt hij bij een Nederlandse molenaar die nog met echte molenstenen maalt. Er zijn een aantal dingen van belang bij het bakken van brood en een goede smaakontwikkeling. Het begint uiteraard bij het meel. Daar besteedt Karel bijzonder veel aandacht aan. Goed biologisch meel. Versgemalen en zonder enkele toevoegingen. Daardoor heeft hij al een voorsprong op bakkers die werken met grote meelleveranciers. Door de de kwantiteit die zij leveren verliest het brood vaak aan kwaliteit. Daarnaast is uiteraard de rijstijd van belang. Hoe langer en rustiger deeg rijst hoe meer smaakt er tijdens het gistings/rijzingsproces ontstaat. Karel laat zijn deeg dan ook koud rijzen. Brood rijst onder invloed van temperatuur. Hoe warmer je het maakt in de rijzingskamer hoe sneller het deeg omhoog komt; veel lucht, weinig smaak. Je deeg koud laten rijzen kost echter veel meer tijd, vandaar dat dat tegenwoordig meer uitzondering dan regel is geworden. Zo niet bij Karel. Gevolg krachtig smaakvol brood: Manna.

Maar wie is dan MAMA? Dat is de naam waaronder Karel zijn objecten en projecten maakt. Hij laat zich niet graag vangen onder een noemer en combineert moeiteloos het kunstenaarschap met het koksschap en bakkerschap. Op dit moment is Karel, naast brood bakken, bezig met een keuken in te bouwen (lees: bakken) die geheel van ceramiek gemaakt is. Dit in samenwerking met de Duitse keuken/oven bouwers Lohberger. Deze zal gepresenteerd worden tijdens de Milaan design show 2012.

Erste+Neue line-up

Woensdagochtend waren we weer te gast bij Pfannenstielhof. Johannes en Margaretha presenteerden hun nieuwe jaargangen; voor St Magdalener en lagrein de jaargang 2011 en voor de lagrein riserva en de blauburgunder 2009. 2011 is een topjaar, weer net zo mooi als 2009. De riserva 2009 is zeer mooi, blauburgunder wellicht wat too much, die houd ik in beraad. Na Pfannenstielhof volgde het bezoek aan Erste+Neue. Dit is een grote Kellerei uit Kaltern. We volgen ze nu al weer een aantal jaren en het lijkt dat de wijnmaker die in 2007 is overgekomen van Tiefenbrunner zijn weg steeds meer gevonden heeft. De laatste her-styling van de huisstijl geeft deze wijnen ook een geheel eigen gezicht. Maar wellicht het leukste is dat de oudere Sud-Tiroler mannen met hun blauwe schorten en ciske-de-ratpetten hier in de enoteca staan te genieten van een glas wijn midden op de dag. Het contrast tussen de etiketten en de klandizie kan bijna niet groter zijn.

Voor de nieuwe jaargang betekend dit voor als nog: bij de basislijn viel dit jaar wederom de muller-thurgau op, maar ook de pinot grigio en de sauvignon. Grootste verassing lijkt zelfs de basis merlot 09 te zijn. Heerlijk sappig en vol in de neus en daarna fris, helder en romig in de mond. Zeker een optie voor Sprezzatura dit jaar. Daarnaast in overweging: Puntay Kalerersee 2010 en de Gewurtztraminer 2011.

Gumphof

Na de lunch reden we het Eisacktal in om Gumphof te bezoeken. Zoals elk jaar is het zeer interesant om de verschillende cuves te proeven waarop zijn wijnen rijpen. Zowel zijn weissburgunder als sauvignon rijpen deels op staal, tonneaux en op acaciahouten foeders van 20 hl. 2011 was een warm jaar, dus heeft hij voor het eerst zelf een klein gedeelte sauvignon iets eerder geoogst om wat frisheid in het fruit te houden. De wijnen blijven echter opvallend fris in dit warme jaar. Markus zegt zelf hierover dat hij dit jaar voor het eerst wat minder zuren had. Zijn gaarden liggen gelukkig grotendeels aan de schaduwzijde van het dal. Hij zegt zelf dat als hij al wat minder zuren heeft dat de andere wijnboeren daar dan helemaal last van hebben. De gaarden met een zuidelijke/zon expositie zijn dit jaar behoorlijk gestoofd.

Gumphof | Neue Keller

De blauburgunder 2010 waar we vorig jaar het prille vatmonster van proefden was absoluut zijn beste tot nu toe. Daarnaast was Markus bezig de berg tegenover zijn huis weg te breken om ruimte te maken voor een rijpingskamer voor zijn flessen en gedeeltelijk een nieuwe kelder uitgehakt in de berg. Een mooi project waar hij net subsidie voor heeft binnengehaald toen wij er waren. Auguri Markus!

Pacherhof | Andreas Huber

Als laatste reden we naar Andreas Huber van Pacherhof. Naar een korte rondleiding door het kuuroord van twee van zijn zussen (hij heeft er zes) daalden we af naar de kelder gelegen oude de historische boerderij. Andreas heeft het hart op de tong en houd niets geheim. Hij zei dat 2011 een moeilijk jaar was en dat hij elke dag aan het werk was in de kelder om kleine correcties uit te voeren in de wijnen. Dit jaar wordt de wijn niet alleen gemaakt in de wijngaard. 50% is kelderwerk zei hij. Het resultaat mocht er wezen echter. Hij is erin geslaagd de ingeslagen weg van de laatste jaren vast te houden, wijnen met veel finesse en elegantie. Zeer prettig vooruitzicht, dat hij het in een moeilijk jaar geweldig doet. Andreas werkt in tegenstelling tot veel van zijn collega’s en vrienden nauwelijks met hout, maar vooral op staal. Alleen de Gruner Veltliner en de Pinot Grigio krijgen een korte opvoeding op grote foeders. Die zijn nu 7 jaar oud. Hij is steeds tevredener over de invloed die ze hebben op de wijn. In het begin geven ze veel tannines af die Andreas onprettig vind in witte wijn, dat zijn ze na een jaar of vier kwijt, maar blijft de invloed in de mond merkbaar. Na tien jaar is dat voorbij en is het alleen een vat dat structuur toevoegt door het zuurstof contact dat de wijn dan heeft. Het wordt dus alleen maar beter de komende jaren. ‘s Avonds aten we met Andreas in Vinus, een kleine wijnbar in Brixen. Tot onze grote verbazing en opluchting stond hier een dame in de keuken die op deze aswoensdag een geweldige vismenu voor ons klaar maakte. Samen met een fles Gruner Veltliner van Prager uit Oostenrijk was dit een mooie afsluiting van de proeverij.

San Sebastiano allo zoppo wijngaard

We begonnen dit jaar bij producent Tenute Sella. De afspraak viel op een zondag en zou de enige van de dag zijn dus we konden een keer goed de tijd nemen om te proeven en ook samen te eten. De jonge Cristiano Garella presenteerde ons zijn nieuwe jaren. De Casteltorte 2009 van het domein uit Bramaterra gemaakt van nebbiolo 60%, croatina 35% en vespolina 5% was zeer interessant. Gorden Ramsey schijnt hier in Los Angeles maar liefst 1200 flessen van doorheen te draaien. Zeer mineraal en vulkanisch, diep donker fruit van de croatina, peper en pit. BAM! Daarna de Lessona 2007 en 2008 naast elkaar. 2007 laat zich zien als een bijzonder mooi jaar om kennis te maken met dit geweldige gebied. 2008 is veel belovend. 2007 is reeds verkrijgbaar in Sprezzatura en de webwinkel.

‘s Avonds aten we met Cristiano en daar presenteerde hij ook nog de drie wijnen uit Lessona 2006. De basis Lessona, San sebastiano allo zoppo en de Omaggio a Quintino Sella. Zeer klassieke jaargang waarvan de zoppo zich het best liet proeven. Deze jaargang is nu nog wat gesloten, maar is zeker bestemd voor de eeuwigheid.

De volgende dag bezochten we Marco Porello in Canale. 2011 was een mooi jaar voor de witte wijnen Arneis en ook de Favorita. Het rood (2010) is met zeer veel zorg gemaakt in een jaar dat niet het makkelijkst was. Smakelijke nebbiolo en barbera Filatura. Daarnaast smaakte de Toretta, zijn nebbiolo cru uit 2009 wel heel erg lekker dit jaar. Wellicht dat daar wat van meekomt voor de liefhebber van van Barolo zonder Barolo prijs.

Renato op Albesani 2010

Vervolgens koersten we door naar Renato Vacca van Cantina del Pino. Een dromerige Renato nam alle tijd om ons te vertellen over bevroren waterleidingen en zijn liefde voor olijfolie alvorens wij overgingen tot het proeven van de wijnen. Nebbiolo 2010 is jong en fris en mag nog even bij ons na-rijpen in de opslag voordat we overgaan tot de verkoop. Verder niets dan lof over de wijnen van Pino. Barbera 2010, de Barbaresco 2008 en Ovello 2007 zijn geweldig. Daarna de kelder in om de wijnen van vat te proeven. De barbaresco’s 2010 tonen zich mooi. Wellicht is de meer fruitgedreven Albesani in dit moeilijkere jaar de beste keuze. Verder heeft hij een gedeelte van de Starderi wijngaard uit Neive apart gehouden omdat het fruit zo mooi was. Dat klopte ook. Mooiste fruit en rijpheid uit de 2010 jaargang. Normaal gesproken verdwijnt de Starderi in de basis Barbaresco, maar dit kan wel eens wat worden.

Piemonte in de sneeuw

In de middag reden we naar Ca’ del Baio. Een moeilijke proeverij waar het fruit in een aantal wijnen wat vermoeid overkwam. Dit moet nogmaals terug geproefd worden op Vinitaly. Wel alvast de vooraankondiging dat de Dolcetto 2011 net als de 2009 zeer mooi is.

Als laatste van de dag bezochten we een potentiële nieuwe producent voor ons portfolio. Imponerende wijnen allemaal. Hierover binnenkort wellicht meer.

Dinsdagochtend waren we te gast bij Fratelli Alessandia in Verduno. Producent Vittore leek het bezoek wat vroeg in de ochtend te vinden maar presenteerde een aantal mooie wijnen. Op dit moment is een van mijn persoonlijke favorieten de nebbiolo Prinsiot 2009, de 2010 toonde zich gelukkig ook zeer mooi. Daarnaast lijkt er nog een plukje Barbera Priora 2009 beschikbaar en dit is toch wel de natte droom van elke Barbera liefhebber. Diep paars fruit, mineralen en complexiteit. Buon lavoro. Daarnaast Barolo basis 2007, de San Lorenzo 2007 die verraste door zijn frisheid en sappidita. De Monvigliero 2007 echter verdient weer een status aparte. Bijzonder mooi. Gramolere 2007 van de wijngaard uit Monforte vond ik te bruin fruit hebben en wat vermoeid overkomen. De nieuwe jaargang pelaverga 2011, ook een persoonlijke favoriet, zal pas op de Vinitaly eind maart geproefd kunnen worden.

Uit zicht op de Gran Sasso vanaf Orlandi C. Ponno

Maar ook in Nederland heerst er enorme opwinding. De Elfstedentocht wordt of net wel of net niet na het weekend gereden en de enorme hoeveelheid marathons op natuurijs is dit jaar werkelijk ongekend. Zo zijn er toch spectaculair overeenkomsten tussen Italie en Nederland.

Feit is echter wel dat de enorme sneeuwval de producenten ook erg positief stemt. Sneeuw is een van de beste manieren om de bodem van de wijngaarden zeer goed te irrigeren. Niet een regenbui waarbij een groot deel van het water wegloopt naar het dal, maar een dik pak sneeuw op de heuvels dat langzaam smelt en zo een goede watervoorraad diep in de bodem aanlegt voor de stokken om de warme zomer mee door te komen. Een voorraad waar ze een heel jaar uit kunnen putten. Ook is de vorst goed om de stokken diep in slaap te brengen en zo volledig tot rust te komen. Als ze dan in de lente weer ontwaken zijn ze klaar voor een nieuw seizoen. Ondanks alle misere, waardoor veel Italianen getroffen worden, belooft 2012 nu al een mooi jaar te worden.

Le Ragnaie diep in de sneeuw

Bissoni in Romagna

Vigna ai Sassi

Verkerk Wijnimport probeert altijd vooruit te kijken. Omdat we als horeca-leverancier denken dat mensen thuis net zulke goede wijn willen drinken als in het restaurant, maken we met de webshop en de winkel Sprezzatura, ons assortiment ook toegankelijk voor particulieren. Daarnaast denken we dat je de crisis het beste vergeet als je je neus in een echt exclusief glas steekt, daarom hebben we recentelijk een aantal zeer prachtige wijnen toegevoegd aan ons assortiment.

Hierbij een aantal suggesties die alle crisisgevoelens doen vergeten en wellicht kunt u ze binnenkort ook gebruiken om te vieren dat we met zijn allen weer uit het dal gekropen zijn.

Meroi | Dominin 2008
Podere San Giuseppe-Stella di Campalto | Brunello di Montalcino 2006
Poderi Boscarelli | Boscarelli dei Boscarelli 2006